Brussel is een politieke wereldstad geworden. Hoewel er geen Europese grondwet bestaat waarin Brussel tot hoofdstad van Europa wordt benoemd, is de Belgische  hoofdstad deze rol sinds het Verdrag van Rome (1957) de facto gaan vervullen.
Talloze Europeanen en andere wereldburgers beschouwen “Brussel” als synoniem voor “de Europese Unie”. Brussel verwierf zijn toppositie in het netwerk van wereldsteden niet zonder slag of stoot. Er ging een langdurig proces van internationale besluitvorming en metropolisering aan vooraf, dat veel verder teruggaat in de tijd dan het Europese integratieproces na 1945. In de jaren voor de Eerste Wereldoorlog reikten de ambities van Brussel zelfs verder dan het Europese niveau. Brussel wilde globaal en mondiaal gaan! De oprichting van een federaal werelddistrict in het Brusselse, een idee van advocaat en publicist Louis Frank, was slechts een van de vele pistes. Er waren ook plannen voor een groots Paleis van Kunsten en Wetenschappen, voor een wereldcommunicatiecentrum en voor het Mundaneum, een project van Paul Otlet. België was diep ontgoocheld toen Genève in 1919 in plaats van Brussel werd uitgekozen als zetel van de Volkenbond.
De Belgische intellectuelen, opinievormers, publicisten en politici die zich voor de internationale en later Europese centrumfunctie van Brussel inzetten, hebben talrijke sporen nagelaten in archieven en andere historische bronnen.

Met de steun van het Belgisch Voorzitterschap van de Raad van de Europese Unie